Witkamp Wijnand dekorte Aarink Hissink Meutstege accon avm Langenbeargh Lalesse Slootsmid financeconsult
knop Witkampers weet opnieuw niet te winnen
knop Stuurloos Witkampers kansloos in Zwolle
knop Witkampers behaalt tweede punt van het seizoen

Witkampers weet slag met TKA te winnen

 

Apeldoorn, 19 febr. 2017
Wanneer Oranje in de ArenA tegen Turkije speelt, lijkt het soms meer alsof de wedstrijd in Istanboel plaatsvindt. Zóveel (Neder-)Turken zijn dan in het stadion. Vandaag waren de verhoudingen eens andersom: de Witkampers speelden bij Turkse Kracht, maar het leek haast wel het Leussinkpark. Écht gras, mooi veel bomen om het veld en nog best veel Larense supporters op de been (of stoel). Ook na de oorwassing tegen Columbia bestaat er nog enthousiasme voor de Larense formatie.

 

Toen de talentvolle Turkse voetballer Hakan Şükür in een jeugdwedstrijd zijn benen terugtrok bij een duel om de bal wist zijn vader een gepaste straf: met een grote stok kreeg hij na de wedstrijd een paar tikken op zijn benen. Dat zou hem immers wel leren zijn benen nooit terug te trekken! Hakan Şükür ontwikkelde zich, mede door de lijfstraffen van zijn vader, tot een nietsontziende keiharde spits. Eéntje die nooit zijn benen terugtrok of inhield. Nu, jaren later, staan Turken wereldwijd erom bekend graag te spelen zoals ‘De stier van de Bosporus’. Ook TKA, Turkse Kracht Apeldoorn (de naam zegt het al) is bevangen door zijn geest: hard, soms gemeen, nietsontziend en bereid alles te doen voor de overwinning. Tegen de Witkampers mocht het echter niet baten, de Larense formatie bood weerstand en ging er met de 2-4 zege vandoor.

 

Behalve de beschreven vechtlust beschikt TKA natuurlijk ook over de specifieke kwaliteiten van Uğur Yıldırım, voormalig koning van de vrije trap (wereldkampioen vrije trappen 2005, hij liet zelfs Zinedine Zidane achter zich). Wellicht is hij sinds zijn afscheid van het profvoetbal (GAE, Heerenveen, Gaziantepspor, Sivasspor, Kasimpasa, AGOVV en één interland voor het Nederlands elftal) niet meer de speler die hij eerder was, het kunstje van de vrije trap beheerst hij nog wel. En hoe: de 1-0 viel uit de rebound van een vrije trap die door doelman Joost Pakkert niet goed verwerkt kon worden. Later in de wedstrijd maakte hij ook de 2-3 uit een subliem ingeschoten vrije trap.

 

Parels voor de zwijnen natuurlijk, want ondertussen hadden ook de Witkampers ook al drie keer gescoord: Remco Marsman met de kop na een geweldige voorzet van Niels Saaltink, Bastian Beuzel met een magistrale volley en Christian Beuzel (die na rust kwam voor Jordy Woestenenk) na een lange sprint. Aan het eind van de wedstrijd was het dezelfde Christian Beuzel die een voorzet (na een aantal mooie bewegingen) van Remco Marsman tot doelpunt promoveerde. 2-4.

 

Zoals het nu opgeschreven wordt, klinkt het wellicht heel gemakkelijk. Was het allemaal Hosanna, hoezee en driewerf hoera voor het eerste? Welnee. Nog steeds speelden veel Witkampers de bal bij de verkeerde kleur in de voeten, werd er vaak getwijfeld in balbezit, liepen veel acties mis en stond niet iedereen verdedigend altijd zijn mannetje. Gelukkig had de tegenstander ook last van deze onvolkomenheden. Al met al toonden de Witkampers zich lichtelijk sterker en boekten zij dankzij rust en discipline een (in mijn bescheiden ogen) terechte overwinning.

 

Deze zondag is bovendien een heugelijke voor de Witkampers: geen van de seniorenteams heeft vandaag verloren!

 

Volgende week staat er geen wedstrijd op de rol, het is dan namelijk carnaval. Hét ideale moment om op zondagmiddag eens verkleed als verpleegster, brandweercommandant of president Erdoğan (met carnaval mag immers alles) laveloos in kroeg of discotheek te hangen. Mocht u toch behoefte hebben aan voetbal (en dus iets meer zingeving in uw leven), dan speelt Feyenoord tegen PSV. Ikzelf ga het gehele weekend aan de zwier op de Reeperbahn (FC Sankt Pauli!). Geen Witkampers, maar dat is zeker geen reden tot verveling!


Opstelling Witkampers: Pakkert, Platenkamp, Haverkamp, Groot Wesseldijk, Saaltink, De Iongh, Kok, Marsman, B. Beuzel, Hento, Woestenenk.

 

Tekst: Tristan Fleerkate