knop Witkampers moet aan de bak!
knop Ilse en Dorien terug bij vv Witkampers.
knop Witkampers krabbelt na rust op.

BSC Unisson 5 - Witkampers 7 0 - 4

We gaan op reis.

Dit seizoen mogen we meerdere keren op reis naar het Twentsche Land. Vandaag dus op reis naar Boekelo om te spelen tegen BSC Unisson 5. Alle communicatie in het 7e loopt via email: het eerst mailtje komt donderdagavond van Marinus met daarin het programma voor zondag en verdere wetenswaardigheden. Hierop barsten de reacties los: 1e reactie; ik ga rechtstreeks naar Boekelo, 2e reactie; wij gaan rechtstreeks naar Boekelo (wie zijn wij). Dan snappen jullie wel, dat ik al ‘n betje kriegel wordt.
Dan op zondag kunnen we eindelijk de reis aanvangen met wat er over gebleven is. We blijven met 2 auto’s over, want de derde chauffeur heeft thuis met zijn broer een eigen route uitgedokterd. Het moet toch niet gekker worden, wat een zooitje ongeregeld. Volgens mij geldt nog steeds het principe: Samen Uit, Samen Thuis.
Als we halverwege Boekelo zijn sluit 1 Remy netjes aan, maar de andere Remy passeert met hoge snelheid. Dan snappen jullie wel, dat ik daar behoorlijk kriegel van wordt.

Kom we in Boekelo, denk ik misschien ken ik d’r wel ene, misschien hek d’r wel bie ene in de klasse e’zetten. Maar niks hoor, ik ken er geen een. Ja, onze vrienden uit Lochem waren ook in Boekelo, maar zelfs daarvan ken ik d’r geen ene. Vrogger toen alles beter was, dan speelde je wedstrijden in Borculo, Ruurlo, Beltrum, Eibergen, Gorssel. Dan was er de herkenning, altijd was er wel iemand die iemand kende, of was er iemand die een collega was van Erik Snellenburg. En dan moeten we ook nog naar Buurse, Bentelo, St.Isidorushoeve en ………………………..

De wedstrijd; het was een draak van een wedstrijd. We begonnen met 10 redelijk fitte en 3 net niet fitte spelers. Na een stief kwartiertje hadden we nog 8 redelijke fitte spelers en 3 net niet fitte spelers over. Unisson had wel  16 fitte spelers maar die wisten van gekkigheid niet waar ze moesten lopen of hoe ze een bal het beste konden raken. De leider van Unisson wist zich zelf ook geen raad met die overvloed aan spelers, dus gooide hij er maar 12 de wei in.  De uitslag 0-4. Wij 3 punten en we mogen nog hopen op 3 punten voor het 1e en 3 punten voor de club van Henri en mij en de dag kan niet meer kapot.

Dan de terugreis. Komt ons halverwege een autotootje voorbijflitsen en ze zwaaien naar ons. Wie zouden dat zijn, dus d’r achteran en inhalen. Bint ’t een paar bliijen van het 3e van de Witkampers, ook verdwaald in de regio achter de Ikea.

Sportgroeten van O. te L.